Yılancık hastalığı (erizipel) ve flegmon

Bakteriler yaralı cilde nüfuz ettiğinde yılancık hastalığı ve flegmon ortaya çıkar. Cilt daha sonra şişer, kırmızıya döner ve ağrır. Cildin üst katmanları etkilenirse söz konusu olan hastalık genellikle erizipeldir. Öte yandan flegmon genellikle dokunun daha derinine uzanır. Erken ve uygun şekilde tedavi edilirse her iki enfeksiyon da neredeyse her zaman herhangi bir sonuçsal hasar vermeden iyileşir. Ancak tedavi edilmezse ciddi komplikasyonlar ortaya çıkabilir.

Ciltteki ve altındaki dokulardaki enfeksiyonlar için kullanılan tıbbi terim "selülit enfeksiyonu"dur. Ancak bu terim, zararsız olan ve halk dilinde "portakal kabuğu görünümü" olarak da adlandırılan selülit ile karıştırılmamalıdır.

Aşağıdaki bakteriyel cilt enfeksiyonu formları oluşabilir:

• Yılancık hastalığı (erizipel)
• Bağ dokusunun derin iltihabı (flegmon)

En yaygın olarak, bu enfeksiyonlar ayak veya baldırda bulunur; ancak vücudun diğer bölgelerinde de oluşabilirler. Örneğin "yüzde görülen cilt iltihabı" yüzde gelişen bir yılancık hastalığıdır. Flegmon, elin flektör tendonlarının tarafında gelişebilir ve başparmak, bilek ve serçe parmak arasındaki tendon kılıfları içinde V şeklinde yayılabilir.

Ağrılı, açık kırmızı renkte bir şişlik, cildin üst katmanlarında meydana gelen yılancık hastalığının tipik özelliğidir. Nispeten keskin bir şekilde tanımlanmıştır. İltihap lenf damarları boyunca uzandığı için kızarıklık dil şeklinde yayılabilir. Şiddetli formlarda kabarcıklar da oluşur. Komşu lenf düğümleri de bazen etkilenir. Bunlar daha sonra şişer ve baskıya karşı hassas hale gelir. Yılancık hastalığında ciltte meydana gelen ilk kızarıklıklarla birlikte ateş ve genel hastalık hissi görülür.

Ek olarak, bir flegmondaki iltihaplanma genellikle cildin daha derin katmanlarını ve alttaki dokuyu da etkiler. Bu yüzden genellikle iltihabın geliştiği tendonlar veya kaslar etkilenir. Daha sonra da irinli hale gelebilir.

Her iki form da genellikle iltihaplı cilt ve bağ dokusunun ağrıması ve şişmesi ile ilişkilidir. Genel hastalık hissi ve ateş, yılancık hastalığının karakteristik bir özelliğidir, ancak belirgin bir flegmonla da ortaya çıkabilir.

Streptococcus grubu bakterileri bir yılancık hastalığı için yaygın tetikleyicidir. Flegmon genellikle stafilokoklardan kaynaklanır. Bununla birlikte, her iki bakteri türü de her iki enfeksiyona dahil olabilir.

Cilt çoktan hasar görmüşse bakteriler daha kolay girebilir. Bu nedenle nörodermatit, saçkıran gibi cilt hastalıkları, atlet ayağı gibi mantar enfeksiyonları veya yaralar ve ülserler enfeksiyon riskini artırır. Ayrıca yaralar, iğne batmaları, böcek veya hayvan ısırıklarından sonra yılancık hastalığı veya flegmon gelişebilir. Ameliyat ayrıca yaraya mikrop bulaşma riskini de artırır.

Özellikle zayıflamış bir bağışıklık sistemi ile enfeksiyon riski artar. Örneğin kortizon, bazı kanser ilaçları, organ nakli sonrası kullanılan ilaçlar gibi bazı ilaçlar bundan sorumlu olabilir.

Diyabet, obezite, lenfatik drenaj veya dolaşım bozukluklarının yanı sıra zayıf damarları olan kişiler, yılancık hastalığı veya flegmon geçirmiş kişiler gibi daha yüksek bir hastalığa yakalanma riskine sahiptir.

Yılancık hastalığı veya flegmon durumunda, hastalık başlangıçta başarılı bir şekilde tedavi edilmiş ve iyileşmiş olsa da sıklıkla nüksler meydana gelir. Hastaların yaklaşık üçte biri yeni bir hastalık geliştirir. 

Bu tür nüksleri önlemenin birkaç yolu vardır. Enfeksiyona atlet ayağı veya nörodermatit gibi bir cilt rahatsızlığı neden oluyorsa, bu durumların tedavisi nüksetme riskini azaltabilir. Şeker hastalığı veya dolaşım bozukluklarının enfeksiyon riskini arttırdığı durumlarda iyi derecede ayak bakımı ve ayak hijyeni çok önemlidir. 

Bakteriyel cilt enfeksiyonları tekrarlamaya devam ederse, doktor antibiyotiklerle önleyici tedaviyi düşünebilir. Hastalar daha sonra ilacı birkaç ay boyunca her gün alırlar.

Antibiyotiklerin yardımcı olup olamayacağı gibi yılancık hastalığı konusunda ayrıntılı bilgilere gesundheitsinformation.de sitesinden erişebilirsiniz.

Yılancık hastalığı veya flegmon genellikle tipik semptomlara ve cildin görünümüne göre tespit edilebilir. Hastalık geçmişi veya önceki yaralanmalar incelenerek daha ayrıntılı bilgi edinilebilir.

Genellikle başka bir muayene gerekli değildir. Ancak örneğin bir hayvan ısırmasından sonra belirli bir patojenin iltihabı tetiklediğinden şüpheleniliyorsa, bu bazen yararlı olabilir.

Doktor, yılancık hastalığını veya flegmonu tedavi etmek için antibiyotik kullanır. Daha hafif enfeksiyonlarda tablet şeklinde alınması yeterlidir. Daha şiddetli enfeksiyonlarda ise direkt olarak damar içine damlatılarak verilir. Yatarak tedavi durumunda hastaların yaklaşık bir hafta hastanede kalması gerekir.

Hangi antibiyotiğin uygulanacağı, diğer şeylerin yanı sıra, iltihabı tetiklediğine inanılan patojene bağlıdır. Cildin iltihaplı bölgesinin çevresine bir kalem çizerek tedavinin işe yarayıp yaramadığı, enfeksiyon ve kızarıklığın geçip geçmediği görülebilir.

Rahatsızlıkların hafifletilmesi için şişliği soğutmayı ve nemli, antiseptik kompresleri öneririz. İbuprofen gibi iltihap önleyici ağrı kesiciler, ağrıyı ve ateşi hafifletmeye yardımcı olur.